Alweer een Turkse uitnodiging

Alweer een Turkse uitnodiging … en alweer een boeiende discussie met onverzettelijke en trotse Ottomaanse afstammelingen 

Op 28 januari had ik, reeds voor de derde keer, een interessante ontmoeting met Engin Özdemir van de Diyanet-moskee van Heusden-Zolder en perscorrespondent Halil Uygun van de krant “Türkiye”. Zij waren ditmaal vergezeld van Yeter Dimirci, een charmante Turkse dame die aangesteld is door de moskeevereniging zelf om Nederlandse taallessen te verschaffen. Haar vlekkeloos Nederlands overtuigde mij van het feit dat de Turkse kinderen die vrijwillig de lessen volgen in het Turks cultuurcentrum van Heusden-Zolder alvast in goede handen zijn.

Ik was dan ook voorbereid op een stevige discussie over de Armeense kwestie. Zodoende moest ik mijn gesprekspartners ook weer teleurstellen. Men heeft mij nog steeds niet kunnen overtuigen dat de massaslachtingen op de Armeense bevolking destijds niet zouden hebben plaatsgevonden, en dat zal allicht ook nooit gebeuren.

Engin Özdemir heeft mij echter toch een lijvig boek verschaft met documenten uit de bewuste periode 1915-1918 waaruit zou blijken dat de hele kwestie schromelijk overdreven is. Ik heb dan weer aan hem beloofd dat ik de nodige documenten zal verzamelen die mijn stelling kracht bijzetten.

Anderzijds werd er ook weer een stevig boompje opgezet over de islamisering van Limburg, de hoofddoekenkwestie en de verschillen tussen de islamitische en de christelijke cultuur.

Ook nu weer bleef eenieder bij zijn standpunt, doch ik besloot met de stelling dat er voor elke godsdienst in een vrij land een plaats kan zijn en dus ook voor elk individu en elke groep die een godsdienst in onze samenleving wil belijden. Maar aangezien er ten aanzien van de islam toch wel een heleboel Westerse reserves bestaan hoeft deze godsdienst helemaal niet erkend te zijn om de vrije beleving ervan door zijn aanhangers toe te laten. De uitvoering van het Vlaams Belang-programma zal de islam en het belijden ervan ook geenszins in de weg staan, doch een plaats geven binnen de open en vrije samenleving die historisch is gegroeid uit onze normen, waarden en tradities, zo verwoordde ik de stelling van mijn partij.

Anderzijds heb ik mijn disgenoten alweer moeten feliciteren met hun onverzettelijkheid als trotse Turkse nationalisten en de wijze waarop zij als moslims hun waarden, normen en tradities aanhouden. Dit laatste staat inderdaad in schril contrast met het waardenverval dat wij soms helaas in onze eigen samenleving en cultuur dienen vast te stellen.

Volgende keer is het Vlaams Belang weer aan de beurt om onze Turkse gesprekspartners uit te nodigen, uiteraard uit dankbaarheid voor het lekkere eten en vooral ook onder het motto: cultuurverschillen hoeven aan tafel niet noodzakelijk tot ongezellige toestanden te leiden!

 Met Engin Özdemir en Yeter Demirci

© CD -2007