Over dappere Denen en lange moslimtenen…

Er is inmiddels al veel gezegd en geschreven over de cartoon-rel, en ik heb bewust een tijdje gewacht tot de gemoederen wat bekoeld waren en de opiniestroom grotendeels gestold was. Kwestie van wat overzicht te krijgen over deze dolle mallemolen van gebeurtenissen. Nu wil ik er ook eens mijn visie over kwijt: ik heb de – wat mij betreft althans – meest opmerkelijke feiten verzameld, en een dubbele “top vijf” samengesteld van alles wat er aan reacties verschenen is. Eerst heb ik de in mijn ogen minst begrijpelijke houdingen gequoteerd, en vervolgens de meest bevlogen opinies en gedachten in een soort “hitlijstje” gezet. Hier komen ze dan :

De foute 5:

Nr. 5:

De perfide Deense imams die er in geslaagd zijn om een half jaar na het verschijnen van de cartoons de moslimwereld in rep en roer te zetten tonen het ware gelaat van de onverdraagzame islam. Zij wilden de zogezegde “beledigingen” aan hun adres hard maken, doch beledigden de profeet Mohammed zélf door een drietal valse of vervalste afbeeldingen te manipuleren en te misbruiken alsof deze iets met de zaak te maken hadden. Daarvoor zijn deze stokebranden en profetenschenners bij mijn weten door hun geloofsgenoten niet gegispt. Het doel heiligde in dit geval zowaar letterlijk de middelen… Bovendien gaven de imams op deze wijze een aantal moslimregimes een vrijgeleide voor manipulatie van de publieke opinie.

Nr. 4:

De Turkse diyanet-moskeeën. Hun woordvoerder pleitte op TV Limburg voor gerechtelijke vervolging van diegenen die de profeet Mohammed durven beledigen. Ik herkende de geïnterviewde meneer Özdemir trouwens als degene die ooit langs de zijlijn Turkse jongeren zat op te jutten tijdens een jeugdwedstrijd die ik als voetbalscheidsrechter leidde tussen een autochtoon en een allochtoon team, op zichzelf al niet altijd een makkelijke taak.

Nr. 3

Chokri Ben Chikah. Met de financiële steun van de Vlaamse overheid (minister Bert Anciaux) produceerde dit heerschap enige tijd geleden een toneelvoorstelling waarvan alleen al de affiche door vele christenen en Vlaamsgezinden als kwetsend werd ervaren. Om het zacht uit te drukken: Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen werd voorgesteld op een wijze die niets met de in onze gewesten zo vaak aanbeden Heilige Maagd te maken heeft. Als Beringenaar voelde ik mij nog het meest geschandaliseerd, namelijk omdat priester-dichter August Cuppens, afkomstig uit Beringen, de tekst van het prachtige lied “Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen” toondichtte. Ik vond het brouwsel van Ben Chika dan ook gruwelijk beledigend, en aldus is het voor mij niet moeilijk om mij in te leven in het gemoed van moslims die geconfronteerd worden met een belediging van wat zij als diepste overtuiging koesteren. Wat uiteraard geen vrijgeleide voor geweld of het inperken van het recht op vrije meningsuiting toelaat, ook al gebeurt de kunst- of meningsuiting choquerend of provocerend. Wie dacht dat Ben Chikah ook met de spotprenten kon lachen, is eraan voor de moeite, want meneer vond ze “erover”! Hoe hypocriet! Hij is nog het best te vergelijken met het ons aller bekende diertje dat zich op menig erf in Vlaanderen en in de rest van de wijde wereld in zijn eigen drek wentelt en er nog plezier in heeft ook. Moslims vinden het daarom – niet echt ten onrechte moeten we toegeven – een onrein diertje. En als dit diertje geconfronteerd wordt met een goedje dat het niet zélf afgescheiden heeft (in dit geval de cartoons), begint het zowaar te krijsen dat er iets stinkt… Rara, meneer Ben Chikah, raad eens wat u in mijn ogen bent?

Nr. 2:

Alle brandstichters, moordenaars, haatzaaiende affichedragers, intimidatie- en geweldplegers die in naam van Allah hun geloofsgenoten te schande hebben gemaakt en bij velen de onuitwisbare de indruk hebben gewekt dat een groot deel van de Islam ergens blijven hangen is in het stenen tijdperk. In het Guiness Book of Records moeten zij zeker opgenomen worden in de categorie “lichaamsdelen” (in alreeds of nog niet ontplofte staat), bij “langste tenen”. Zij eindigen voor mij ex aequo met de bange Franse krant die haar kaderlid ontsloeg omwille van de publicatie van de prenten. Excommunicatie van journalisten is zo mogelijk nog erger dan duizend islamitische bommen en granaten.

Nr. 1:

Karel De Gucht. Leuk dat ik mijn vrije mening nog eens kan uiten over de “nummer 1” van de Belgische diplomatie. Oeps, foutje, ik zal hem nog wat hoger klasseren en hem het nummer toekennen dat nog voor het cijfer 1 komt: nummer nul dus. De man die ooit – zonder van humoristische motieven te kunnen worden verdacht – Vlaams Belang-ers bestempelde als uitroeibare insecten (“mestkevers”), vond nu zowaar argumenten om zich terughoudend op te stellen tegenover een paar spotprentjes. Ach, Kareltje. Vroeger was hij alleen dom en onbehouwen, nu blijkt hij ook een inconsequente lafaard te zijn. En hypocriet is hij ook al: deze ouderwetse papenvreter laat geen kans onbenut om Katholieken te jennen, maar als moslimfanatici over de halve planeet uitzinnig worden van woede om wat spotprentjes, dan steekt Kareltje zijn vermanend vingertje omhoog. En tevens, voor de zoveelste keer, in zijn eigen oog.

En de 5 winnaars zijn… :

Nr. 5:

Professor Etienne Vermeersch, die zich consequent ten gunste van het recht op vrije meningsuiting opstelde … en hiervoor uit alle (moslim)hoeken van de wereld werd bedreigd. De man die Filip Dewinter, en bij uitbreiding dus ook ondergetekende, ooit uitschold voor nazi, of ons minstens in een vlaag van waanzin voorstelde als een soort erfopvolgers van het derde rijk, ondervond nu zelf allicht wat het is om geviseerd te worden als boodschapper van een – voor sommigen – nare tijding. De boodschap van Vermeersch was echter even duidelijk als terecht: ook moslims moeten tegen een stootje kunnen.

Nr. 4:

De krant Standaard, die het onmiddellijk aandurfde om de cartoons ostentatief en expliciet te publiceren, verdient ook een pluim. De mediajongens –en meisjes zijn inderdaad niet altijd even lief voor ons. Nu ja, dat hoeft ook niet, zolang het maar objectief blijft. Da’s helaas echter ook niet altijd het geval. Maar goed, ik ben zelfs bereid om te aanvaarden dat sommigen hun gevoelens van aversie tegen het VB en hun pathetische duidingsdrang onbewust laten primeren, daardoor ongewild vervallend in desinformatie. Bij DS had men dit maal echter lak aan het zo vaak gebruikte cliché dat mijn partij “weer eens garen dreigde te spinnen” bij de cartoonkwestie… Vandaar de eervolle vermelding.

Nr. 3:

De carnavalvierders van het Vlaams Belang in Aalst, die het recht op vrije meningsuiting verdedigden door massaal Deense vlaggetjes uit te delen tijdens de jaarlijkse carnavalstoet. Een krachtig signaal en een eenvoudige maar veelzeggende symbolische actie. Goed gelachen & boodschap begrepen. Niemand gekwetst & punt gemaakt!

Nr. 2.

Is voor de Limburgse moslims van de Turkse Unie die zich hebben bediend van fundamenteel democratische middelen om hun ongenoegen kenbaar te maken, namelijk via een petitie, via het schrijven van open brieven aan de Deense ambassade en met momenten van bezinning en gebed. Ik heb er dan ook absoluut geen moeite mee om oprecht tegen hen te zeggen: “Proficiat! Uw recht om uiting te geven aan uw gekwetste gevoelens valt immers eveneens onder het onvervreemdbaar recht op vrije meningsuiting. U vertolkt uw gekrenkt gemoed op een gepaste manier, op een manier die begrip oproept”. Dat sommigen in hun brieven inhoudelijk toch weer eens verwijzen naar extreem-rechts, daar voel ik mij in deze dus niet door aangesproken.

Nr. 1:

Jyllands-Posten. Verdere commentaar overbodig denk ik.

Tenslotte…

Mijn slotconclusies zijn de volgende: spot is het piment voor elk van de gerechten die op het rijke menu van vrije meningen prijken. De spotlach is noodzakelijk voor een samenleving die mede vooruitgang boekt precies als gevolg van (in plaats van ondanks) botsende meningen en het relativeren ervan door middel van – soms zeer prikkelende – humor. Wat voor de ene te flauw of smakeloos is, veroorzaakt bij de andere nu eenmaal een gevoel van onverteerbaarheid. Waar men zich dan weer consequent moet van onthouden, is het welbewust strooien van dergelijke “pikanterieën” in iemands ogen, want dan heb je uitsluitend de bedoeling om te kwetsen. Daar maakte volgens mij Jyllands-Posten zich niet schuldig aan, doch veeleer … de Deense imams zélf.