Vaak vragen mensen mij: hoe is het op het werk? Mijn antwoord is dan: slecht met de (belasting)dienst maar goed met de (belasting)vangst. Over de blunders lezen we dagelijks in de krant maar de ontvangst valt onverhoopt mee, telkens weer, al vijftien jaar onafgebroken, zowel voor Dehaene als voor Verhofstadt. Het grootste probleem is niet dat Financiën een puinhoop is, het grootste probleem is dat de meevallers niet kunnen blijven duren. Het zal eens een keer tegenvallen en dan barst de zeepbel pas helemaal.

U weet toch waar de fraude bij Lernout & Hauspie (L&H) over ging? Om precies te zijn: in 1998 boekten zij 27 miljoen euro opbrengsten die er niet waren, maar die met wat ‘meeval’ later wel zouden
komen, om zó met mooie resultaten goedgelovige beleggers te lokken. Het jaar daarop ging het al over 137 miljoen fictieve omzet. En de zeepbel
is gebarsten. Volgens de procureur zijn de bank (Artesia, nu Dexia) en de bedrijfsrevisor KPMG mee schuldig aan de schriftvervalsing (met het doel de beleggers om de tuin te leiden). Zeg nu niet dat het niet ernstig is.
Wel, ‘paars’ doet niets anders. De regering beleent onbetaalde belastingen bij de bank (Fortis) en boekt ze meteen als waren ze ontvangen. Dat is maar één voorbeeld uit de trukendoos om zó met mooie resultaten goedgelovige kiezers te lokken. Dit jaar zijn de fictieve opbrengsten groter dan ooit. L&H valt daarbij in het niet. Toch is dát valsheid in geschriften. In het strafrecht wordt dat omschreven als ‘het met bedrieglijke bedoelingen namaken of verkeerd opmaken van een document dat het openbaar vertrouwen geniet’, met andere woorden, iets waar de mensen op moeten kunnen rekenen. Denk maar aan een eurobiljet, een attest, een paspoort, een factuur, een akte, een aanbesteding, een vennootschapsbalans, dat zijn geschriften die desnoods vals kunnen zijn.

Niet zo een liefdesbrief bijvoorbeeld, die moet niet ieders vertrouwen krijgen, en kan dus niet van valsheid beticht worden. Maar als de rijksbegroting méér is dan mooie praatjes van Guy en Freya, dan kan die wél vals zijn. Waar blijft de moedige procureur die de ministers aanklaagt voor schriftvervalsing (met het doel de kiezers om de tuin te leiden)? Zeg nu niet dat het niet ernstig is. Misschien mogen alleen kleine garnalen, zoals de burgemeesters van Affligem, Namen en Charleroi, gepakt worden voor geknoei met openbare geschriften? Het doet me onwillekeurig denken aan de Stalin-tijd. Als dat regime, dat aaneenhing van de valsheid, het moeilijk kreeg, dan offerde het een aantal leiders van de tweede garnituur op. De mensen moesten dan denken dat de valsspelers eruit gehaald werden. Maar de mensen doorzien gauw zo’n manoeuvre en zeggen dat het ‘goeie gasten’ waren die in ongenade vielen. En gelijk hebben ze, toch in
enigerlei mate, alle verhoudingen in acht genomen.

Karel Anthonissen, ’t Scheldt, 17/11/06