|
|
|
|
In 1941 gingen de nazi’s over tot een systematische vervolging en
vernietiging van de joden. Er bestonden plannen om joden te
deporteren uit Europa (het Madagascar-plan) maar deze kwamen nooit
tot uitvoering. Pas na de inval in de Sovjet-Unie ging het
leiderschap van het nazi-regime over tot concrete maatregelen om
joden op grote schaal te vermoorden. De nazi’s hadden het over
'Endlösung' (eindoplossing) van het jodenvraagstuk. Deze 'Endlösung'
kwam neer op het vermoorden van miljoenen joden. De exacte datum
waarop het nazi-regime overging van de algemene wens om de joden uit
te roeien naar concrete plannen is niet bekend. Het ging
waarschijnlijk meer om een geleidelijk proces dan één enkele
beslissing. Het verslag van de Wannsee Conferentie op 20 januari
1942, waar vertegenwoordigers van de nazi-regering en de SS de
organisatie van de jodenvernietiging bespraken, is één van de
weinige documenten die licht werpen op dit proces.
De eerste stap in de vernietiging van joden in kampen was de inzet
van Einsatzgruppen in de door Duitsland bezette delen van de
Sovjet-Unie. Deze Einsatzgruppen bestonden uit SS’ers onder leiding
van functionarissen van de Sicherheitspolizei en Sicherheitsdienst
(twee diensten die deel uitmaakten van de SS). Einsatzgruppen
vermoordden op grote schaal joden maar ook Roma en functionarissen
van de Sovjet-Unie. De Einsatzgruppen werden bijgestaan door
eenheden van het Duitse, Hongaarse en Roemeense leger en door lokale
vrijwilligers (met name Esten, Letten. Litouwers en Oekraďners).
Alle joden die deze groepen tegenkwamen werden ter plekke vermoord
en begraven. Ten minste een miljoen joden werden op deze manier
vanaf 1941 tot en met 1943 vermoord.
Een volgende stap in de jodenvernietiging was het plan Aktion
Reinhardt, met Odilo Globnick als eindverantwoordelijke. Globnick
was de chef van de politie en SS in het district Lublin van het
bezette Polen. Doel van dit plan was de systematische vernietiging
van de Poolse joden. Het plan ging van start eind 1941. In het kader
van dit plan werden in bezet Polen de vernietigingskampen Belzec,
Sobibor en Treblinka gebouwd. Naar deze kampen werden veel joden uit
de Poolse getto’s gebracht en onmiddellijk vermoord middels
vergassing door koolmonoxide. Deze kampen waren dus geen
concentratiekampen maar vernietigingskampen waar mensen onmiddellijk
na hun aankomst omgebracht werden.
Naast de vernietigingskampen Belzec, Sobibor en Treblinka werden nog
drie andere vernietigingskampen gebouwd: Chelmno, Majdanek en
Auschwitz-Treblinka. Alle drie lagen in bezet Polen.
Majdanek was een concentratiekamp en vernietigingskamp tegelijk. Er
stierven daar naar schatting 200.000 mensen meest door uitputting en
ziekten. Een onbekend aantal mensen stierf in de gaskamers. Tot de
slachtoffers behoorden joden (met name uit Polen), niet-joodse Polen
en krijgsgevangen afkomstig uit de Sovjet-Unie.
Het grootste en bekendste kamp was Auschwitz dat lag nabij de Poolse
stad Oswiecim (Auschwitz in het Duits). Dit kamp was net als
Majdanek een vernietigingskamp en een concentratiekamp. Het was
eigenlijk meer een complex dat bestond uit drie kampen: Auschwitz I,
Auschwitz II (Birkenau), en Auschwitz III (Monowitz). Het was met
name Auschwitz II of Auschwitz-Birkenau dat een belangrijke rol
speelde in de jodenvernietiging. Naar Auschwitz-Birkenau werden
honderdduizenden joden gebracht om te worden vermoord. Vanaf 1942
tot en met de zomer van 1944 arriveerden er dagelijks treinen uit
alle delen van Europa. In het kamp stonden gaskamers waar de
slachtoffers middels het gifgas Zyklon-B werden omgebracht.
Schattingen van het aantal joden dat is omgebracht tijdens
Wereldoorlog II lopen uiteen van 5,1 miljoen tot 6,1 miljoen. Het
meest aangehaalde aantal is zes miljoen. Meeste van de omgebrachte
joden waren afkomstig uit Polen (3 miljoen) en Sovjet-Unie (1
miljoen) omdat daar nu eenmaal de meeste joden woonden. Zo’n
tweederde van alle joden in Europa zijn vermoord tijdens de Tweede
Wereldoorlog.
Maar niet alleen joden waren het slachtoffer van de vervolging- en vernietigingsdrift van de nazi’s. Eén van de eerste groepen slachtoffers waren de gehandicapten in Duitsland. Tijdens zogenaamde euthanasieprogramma’s werden duizenden lichamelijke en geestelijke gehandicapten vermoord. Tijdens de bezetting van Polen poogden de nazi’s de Poolse elite en intelligentsia systematisch uit te moorden om zo de Poolse cultuur te vernietigen en de Polen in een slavenvolk te veranderen. De oorlog tegen de Sovjet-Unie werd gezien als een vernietigingsoorlog om levensruimte voor Duitsland. Zo’n 3,5 miljoen krijgsgevangenen en vele miljoenen Sovjet-burgers werden daarbij omgebracht. Daarnaast werden Sinti en Roma vervolgd op basis van hun etnische afkomst, net als de joden. Honderdduizenden Sinti en Roma werden vermoord.
|
|
| Programma | Verwijzingen |
|
© CD -2007 |
|