Laurette werd
geboren op 2 oktober 1958 in Ougrée
(België). Haar vader Gaston kwam uit
Limburg. Hij bleef het accent van deze
streek houden.
In oktober 1950 vond hij werk in Ougrée.
Hij werd een regionaal vakbondslid, toen
schepen en tenslotte werd hij burgemeester.
Laurette heeft vijf broers en zusters.
Haar moeder is een Tunesische.
Zij studeerde rechten aan de Universiteit
van Luik en werd later advocaat.
Zij huwde met Abbès Guenned. (Een Algerijn)
In 1988 werd zij verkozen in Luik.
In 1992 werd zij minister en zij zal
minister blijven tot de Parti Socialiste in
de oppositie terecht komt.
Patrick, de oudere broer van Laurette, bezit
een restaurant "Beau Vivier" in Ougrée waar
hij veel geld binnenrijft. Er wordt echter
ook gezegd dat hij een maandelijkse
overheidstoelage ontvangt voor invaliditeit
van een vroeger werkongeval.
Na een barbecue feestje op 26 april 2003 bij
Alain Mathot (zoon van andere Mathot - [ Guy
Mathot, één van de topsocialisten in Luik ]
en Isabelle Simonis (die moest aftreden),
werd Patrick overvallen door twee gemaskerde
en gewapende mannen.
Hij werd licht geraakt en werd in het
ziekenhuis van Angleur opgenomen.
De opbrengsten van het feest, méér dan
12.500 euro, waren voorzien om in de kas van
de PS te spijzen maar verdwenen spoorloos.
Sommigen zeggen dat het om een
maffia-afrekening ging.
Enkele tijd later, werden de twee aanvallers
gearresteerd. Het bleken naaste relaties van
het slachtoffer te zijn.
Zij werden onmiddellijk opgesloten, maar hun
advocaat - vreemd genoeg - was Marc
Uyttendaele, een deskundige in
constitutioneel recht én de echtgenoot van
Laurette Onkelinx.
Wij verwachten nog meer nieuws in verband
met deze vreemde zaak. Vooral omdat Patrick
onlangs werd gearresteerd voor het dragen
van een vuurwapen zonder een vergunning!
De jongere zuster van Laurette Onkelinx
verbleef in de gevangenis aan het eind van
1979 of begin 1980 en werd beschuldigd van
drugsmokkel. In 1996 werd door Marokko een
internationaal arrestatiebevel uitgereikt
voor drughandel en criminele organisaties
tegen Abbès Guenned, de toenmalige
echtgenoot van Laurette Onkelinx.
Maar de man was slim genoeg niet om naar
Marokko terug te gaan. Op 31 juli 1997, werd
hij onverwacht geklist en gearresteerd op de
luchthaven van Zaventem waarbij hij zijn
diplomatieke paspoort (onschendbaarheid)
gebruikte.
Laurette scheidde heel snel van hem om een
schandaal te vermijden.
Sommigen zeggen dat dit de snelste scheiding
in de geschiedenis was.
Één maand na de arrestatie, was de scheiding
al officieel.
Abbès Guenned gebruikte illegaal een
diplomatiek paspoort dat hij "als gift" had
gehouden, men kan zich slechts afvragen met
welk recht hij erin geslaagd was om dit
document te verkrijgen aangezien hij nooit
een diplomaat is geweest.
Op 21 juli 1998, werd Abbès Guenned echter
opnieuw gearresteerd op dezelfde grond, deze
keer op de luchthaven van Adnan Menderes in
Izmir, Turkije.
Hij werd korte tijd in hechtenis genomen,
werd bevrijd, en werd een paar dagen later
opnieuw gearresteerd op verzoek van het Hoge
Gerechtshof omdat Marokko om zijn
uitlevering had verzocht.
'Heel toevallig' werd Uyttendaele als
Guenned's advocaat ingehuurd, terwijl het
Belgische Ministerie van Justitie
tussenbeide kwam en Hassan Denizkurdu ten
gunste van Guenned, valse verklaringen liet
afleggen.
Om een diplomatieke rel te vermijden, werd
Guenned definitief vrijgelaten.
Dit stuk van informatie werd gemeld bij
Turkse krant Milliyet op 15 augustus 1998,
onder de Turkse titel: "Esi van Belçikali
Bakan krize yol açti"wat in het Nederlands
betekent, de "Partner van een Belgische
minister veroorzaakt een crisis."
Op 20 november 1999, huwde Laurette de
constitutionele advocaat Marc Uyttendaele.
Raad eens wie de getuigen waren?
De vroegere echtgenoten van het onlangs
gehuwde paar! Abbès was getuige van Laurette,
een wees er op dat ze zeer goede vrienden
waren gebleven. Zo goed zelfs dat Abbès
momenteel als adviseur deel uitmaakt van
Laurette haar "strategische cel", wat ook
het stafpersoneel van haar kabinet in het
parlement wordt genoemd.
Men moet niettemin zorgvuldig kijken om hem,
onder de vele adviseurs van Laurette te
vinden. Haar team is één van de grootste
eenheden van het overheidspersoneel.
De bevoegdheden van Abbès omvatten
godsdiensten, multicultureel beleid en het
grote stedenbeleid.
Het is verrassend dat men daar niets over
een drugbeleid terugvindt.
Merk ook op dat Abbès, net als alle andere
socialistische leiders, heel erg tegen het
verbieden van hoofddoeken is bij
moslimvrouwen, (zie zijn oproep tegen het
verbod van hoofddoeken in "La Libre Belgique"
van 15 januari
2004).
Hij gaf zijn steun aan het oprichten van de
vereniging COIFE (Collectif d'associations
Opposées à l'Interdiction du Foulard à
l'Ecole - Gezamenlijke Verenigingen tegen
het Verbod van hoofddoeken in Scholen). Één
van de medewerkers van Abbès is Kissi
Benjelloun, voorzitter van de Unie van
Moskees. Een slager van beroep. Benjelloun
zou zich snel hebben verrijkt bij 'Real
Syndicate' een vereniging voor moslim
huiseigenaars.
In islamitische kringen wordt hij ervan
beschuldigd de controle van de
Moslimvleesmarkt uit voeren voor zijn
persoonlijk profijt.
Bovendien zou Benjelloun ernstige problemen
hebben met de Franse belastingdienst.
De vorige Minister van Justitie, de wat
kleurloze Marc Verwilghen, had acht van de
zestien leden van de moslimexecutieve
geweigerd, omdat staatsveiligheid hen
verdacht van fundamentalisme.
De echtgenoot van Laurette Onkelinx werd
door hen ingehuurd om hun zaak te
verdedigen. Heel snel nadat Verwilghen
vervangen werd, verkoos Laurette deze acht
fundamentalisten. Door de wet van 18 juli
2003, werden net diegenen uitgekozen die
ervan verdacht werden het dichtst aan te
leunen of lid te zijn bij de
"Moslimbroeders" van de extremistische
Turkse beweging "Milli Gorûs".
Onder hen was ook Mohamed Boulif, de nieuwe
voorzitter van de uitvoerende macht ter
vervanging van Nordin Maloujahmoun, die als
gematigde bekend staat.
Boulif slaagde er snel in om een "toelage"
te verkrijgen die totaal ongerechtvaardigd
was. Een overeenkomst met de overheid van
maart 1998 bepaalde dat éénderde van de
Moslim Algemene Vergadering (die uit 68
leden wordt samengesteld en door algemene
stemming van Belgische moslims worden
verkozen) na 5 jaar worden vernieuwd.
Maar Laurette hield niet van de huidige
executieve, onder andere omdat de Parti
Socialiste er geen controle over had.
Het gebrek aan taalkundige pariteit (het
werd meestal samengesteld uit Franssprekende
personen!) en het ontbreken van man-vrouw
pariteit (indien dit al in moslimwereld
mogelijk zou zijn?) moest de executieve
volledig worden vernieuwd.
In feite schijnt het dat sommige moslim
godsdienstige leiders overeen kwamen om te
stemmen op de Parti Socialiste als zij deel
konden uitmaken van de nieuwe executieve.
Dit is in elk geval wat Moslim-pjm zegt [
PJM = Jonge Moslimpartij).
Zonder zelfs de moslim executieve hierin te
raadplegen, stuurde Laurette hen een brief
op 8 april 2004 om hen te informeren over
haar bedoeling om nieuwe algemene
verkiezingen te houden.
Een ontwerp koninklijk besluit volgens deze
lijnen werd goedgekeurd op 25 juni 2004,
maar na een zeer negatief advies dat door de
Raad van Staat werd gegeven, moest ze het
laten vallen.
Een wetsontwerp werd toen voorgelegd op
dringende basis, d.w.z., er waren amper vier
dagen tussen de voorlegging van het
wetsontwerp en het doorgeven ter goedkeuring
in beide Kamers.
Dit vond plaats op zaterdag 17 juli 2004,
terwijl normaal de Kamers nooit op zaterdag
zitten. Sommige volksvertegenwoordigers,
zoals Christelijke Senator Clotilde Nyssens
vroegen, "hoe een bestaand representatief
orgaan ooit van buitenaf kan worden
opgedoekt, om het te laten vervangen door
een nieuw orgaan waarbij werd geoordeeld
over de manier waarop het functioneert,
terwijl nu andere regels gevolgd worden dan
de tot stand gebrachte oorspronkelijke en
juridische regels?"
Laurette antwoordde dat zij voor de beste
belangen van de moslimgemeenschap werkte.
Dit was een typisch socialistisch antwoord;
de mensen worden 'gelukkig'gemaakt ondanks
zichzelf.
Bovendien werd verschillende keren beroep
aangetekend voor het Arbitragehof door
moslims om de wet te herroepen.
Op 23 september, ondertekende Laurette een
ministerieel besluit waarbij de nieuwe leden
van het comité werden benoemd: vroegere
magistraten Lucien François en Raymond
Decoux, en Ayse Oz en Hassan Bousetta,
Jacques Piéron, een deskundige op
verkiezingsprocedures, en moslims van wie de
godsdienstige
representativiteit onbetwistbaar werd
gevonden.
Hun kostprijs is 62.5 euro per halve dag.
Moslimorganisaties hebben onmiddellijk
verscheidene klachten tegen deze zuiver
politieke benoemingen bij de Raad van State
ingediend.
Vele moslims proteerden tegen deze strategie
[ zie Voetnoot 1 ] die door de Parti
Socialiste, en in het bijzonder door
Laurette Onkelinx werd gevolgd en die erop
neerkomt " een strategie te volgen om een
ideologische controle in stand te houden- om
meer stemmen eigenlijk te bereiken - over
een gemeenschap waar eigen zeggenschap wordt
verhinderd." Het schijnt dat de Parti
Socialiste de immigrantengemeenschap, vooral
de moslims wil gebruiken, om extra stemmen
te bereiken.
Het recente schandaal van Isabelle Simonis [
zie Voetnoot 2 ], de opvolgster in de streek
van Laurette dat zij ten gunste van Brussel
heeft laten varen, heeft dit duidelijk
aangetoond. [ Beeld van Philippe Moureaux,
met de legende:
"Philippe Moureaux, Burgemeester van het
district van Molenbeek, is van plan
immigranten en vooral islam als basis voor
zijn kiesdoeleinden te gebruiken." ]
Nochtans is er geen enkele waarborg dat de
strategie om de islam te gebruiken om
stemmen te halen, - zoals door het duo
Onkelinx-Moureaux wordt gevolgd -, als
intelligent en efficiënt mag worden
beschouwd.
Want het gevoel van ontevredenheid groeit
bij vele moslims. Bedreigingen die onlangs
door Laurette Onkelinx, Philippe Moureaux
and Mohamed Chahid werden ontvangen zijn
daarbij vrij duidelijke signalen.
Mensen die van de islam houden worden nu
bedreigd door islamieten!
Wat opvallend is bij dit alles, is dat amper
twee weken geleden, Laurette tijdens een
tv-debat, zeer zelfverzekerd verklaarde dat
de moord op Theo van Gogh in Amsterdam, iets
was dat in België onmogelijk was.
Men kan dit als bewijsmateriaal van
Laurette's gebrek aan bekwaamheid zien,
terwijl ze zich tevreden stelt met wishful
thinking. Zogenaamde de
bekwaamheidsmaatregelen van Laurette tot
haar commerciële glimlach is één bedrieglijk
masker. Bij alle ministeries waar zij al
heeft gewerkt, bleef enkel occasioneel een
goede herinnering aan haar over.
Het was meer gebabbel en show dan echte
actie.
Geen pragmatisme (of gevoel voor realiteit)
maar eerder doctrinaire en dictatoriale
tribunes.
De Franssprekende politieke kringen
herinneren zich nog één van de
doelstellingen die in 1996 door Laurette
Onkelinx werd bepaald toen zij Minister van
Onderwijs voor de Franse Gemeenschap was,
"Alle studenten zouden in 2001 tweetalig
zijn."
Het is nu 2004 (2005) en zijn gedwongen om
toe te geven dat dit doel verre van bereikt
is!
Wat de leraren aangaat, hebben de meeste van
hen veel betere herinneringen aan de
vroegere pragmatische minister Pierre
Hazette dan aan de koppige Laurette.
Daarna werd Laurette minister van Justitie.
Hier komt zij, wacht en kijk!
Goed, om het zachtjes uit te drukken, worden
de overtuigende resultaten nog verwacht.
De gevangenissen zijn overladen en zo lek
als een zeef.
Er waren meer dan 9.000 gevangenen in 2003,
Daarbij laten we de incidenten tijdens de
Dutroux affaire nog even buiten beschouwing.
Zaken zoals de opengelaten
politiebestelwagen, een celsleutel die in
een pot werd gevonden, erotische brieven die
werden gevonden van Dutroux aan een
minderjarig meisje).
De ongelooflijke vluchtverhalen van Nordine
Benallal in augustus 2004 en van
Hammid Gr Mrabet hebben zowat 20 dagen later
de krantenkoppen gehaald. In de gevangenis
van Lantin, kon een gevangene zelfs een
grote vuurwapentrafiek opstarten vanuit zijn
eigen cel!
Wat deed Laurette toen? De vlucht zou
veroorzaakt zijn door het gevangenisbeleid,
die onder de controle van het Ministerie van
Financiën, Didier Reynders staat. Daarmee
was het probleem opgelost.
In verband met de overvolle gevangenissen,
werden ondertussen twee gevangenissen
gesloten (in Hasselt en Tongeren) omdat zij
te oud waren voor de arme gevangenen.
Zullen deze sluitingen niet voor nog meer
overbevolking zorgen nog bij de overgebleven
gevangenissen?
Geen probleem! Het totale aantal gevangenen
zal door officieel besluit verminderen.
Voor alle gevangenisstraffen van minder dan
6 maanden (behalve racistische misdaden) zal
men niet meer opgesloten worden.
Voor uitspraken van de rechter van 7 à 8
maanden, hoeft men slechts nog één maand in
de gevangenis.
Voor een gevangenistermijn tussen 8 en 12
maanden, zal het slechts 3 maanden
gevangenis zijn. Voor alle
gevangenisstraffen tussen 1 en 3 jaar,
zullen de celbewoners worden vrij gelaten
nadat zij éénderde van hun gevangenisstraf
hebben uitgezeten.
De gevangenen die vragen om met een
elektronische enkelband te worden uitgerust,
zullen van rechtswege onmiddellijk op vrije
voeten worden gezet, maar blijven officieel
wel gevangenen.
Dit zijn alle vrij ontmoedigende maatregelen
voor misdadigers!
Uit angst voor een cipierstaking vóór de
verkiezingen van juni, vroeg Laurette dat
een minimum aan veroordeelde personen werd
opgeroepen om hun straf uit te zitten in de
overbevolkte gevangenissen.
Van rechters werd geëist dat zij hun
uitspraken minstens één maand zouden
uitstellen tegen personen die minder hebben
ontvangen dan een gevangenistermijn van 3
jaar.
Op een totaal van 1.138 verzoeken om
invrijheidstelling op erewoord, zijn 658
verzoeken verleend, d.w.z., 59 %!
5% van de verzoeken was betrokken seksuele
misdaden tegen minderjarigen!
(Volgens dagelijks "La Dernière Heure" van 9
november 2004).
Anderzijds heeft de Staat meer dan 500.000
euro in 2 jaar betaald om mensen
onrechtvaardig in hechtenis te houden.
"Personen die geen inbreuk hebben begaan
vinden zich in de gevangenis. Het gebeurt
regelmatig." ("La Dernière Heure", 29
oktober 2004). Dus worden misdadigers
losgelaten en onschuldige mensen worden
opgesloten!
Aan het chronische gebrek aan magistraten
werd niets gedaan.
Integendeel, de situatie schijnt te zijn
verergerd.
Men verkiest het benoemen van lager
personeel - dat goedkoper is en lonend
wanneer het tijd voor verkiezingen is -
eerder dan magistraten. Vele bekende
delinquenten en misdadigers worden bevrijd
of krijgen symbolische straffen omdat zij
niet binnen een redelijke tijd voor de
rechter konden verschijnen.
Dit zal hen echter niet weerhouden op
opnieuw misdaden te plegen!
Het beheer van Laurette toont deficiëntie.
Ondanks een beduidend stijgende begroting
voor het Ministerie van Justitie (dat wat is
wat zij zelf zei!) krijgen de crediteuren
hun geld niet op tijd en is het departement
dat met het betalen van de rekeningen van
het Ministerie van Justitie wordt belast
vrijwel failliet gegaan.
En 650 magistraten tekenden vervolging aan
tegen Laurette voor wanbetaling van gelden
die hen rechtmatig toekomen. ("La Dernière
Heure", 27 augustus)
Het is wel waar dat de prioriteit van
Laurette Onkelinx ligt in het bestrijden van
extreem-rechts. Niet door de bestaande
problemen aan te pakken, maar door het
breken van de thermometer.
Zij geeft opdracht tot het volgen van
procedures tegen rechts en verbiedt alles
wat eventueel kan lijken op racisme of
islamfobie.
Vergeet niet dat het wekelijkse satirische
blad Père Ubu ons verscheidene keren eraan
herinnerde dat Laurette van de"Kaviaar-socialisten"
[ zie Voetnoot 3 ] zowat 30.000 euro per
maand verdient.
Zij reageerde hierop en gaf haar echtgenoot
en advocaat opdracht om Père Ubu voor de
rechter te slepen. Zij verloor deze zaak
jammerlijk.
Met dergelijke bedragen zou ze terug naar
haar keuken moeten worden gestuurd, er is
nauwelijks enige kans dat zij het droevige
lot van haar kiezers zou moeten delen!
Voetnoot 1: EMIM, Herdenking voor de
Marokkaanse
Immigratie, werd verondersteld om 40 jaar
Marokkaanse immigratie naar België te vieren
en op het terugwinnen van hun stemmen voor
de regionale verkiezingen van juni 2004. De
raad die uit 12 leden werd wordt
samengesteld werd voorgezeten door diezelfde
Hassan Bousetta, en werd verder samengesteld
uit 6 leden van de PS, één groene en 5
socialistische sympathisanten.
Voetnoot 2: Een interne memo werd per
vergissing door een medewerker van Isabelle
Simonis aan Le Soir gestuurd en laat blijken
dat de strijd tegen de rechtervleugel en
racisme o.a. werd gemotiveerd door de wens
om "allochtone kiezers bij de PS aan te
trekken."
Men zou dan openbaar geld voor dit
sectarisch doel besteden. Isabelle Simonis
gaf blunderende antwoorden op vragen over
dit incident en zij werd gedwongen om als
voorzitter van het Franse Sprekende
Communautaire Parlement af te treden.
Voetnoot 3: "Kaviaar-socialisten" is een
term die wordt gebruikt om naar dit rijke en
aristocratische links te verwijzen dat in
wezen niet socialistisch is.
