Rudy
Demotte (PS) is minister van Sociale Zaken, maar in
de praktijk blijken hij en de socialisten heus niet
zo 'sociaal' en menslievend te zijn. Dat konden we
bv. al lezen in
Patiënten boos op Demotte.
Nu laat hij weer eens zijn ware gelaat zien in het
dossier van de palliatieve zorgen. In Gazet van
Antwerpen van 22/3/06 lezen we:
Geen extra geld voor palliatieve zorgen
Minister van Sociale Zaken Rudy Demotte is een
koppig man. Hij weigert in te gaan op de vraag naar
20 miljoen euro extra voor palliatieve zorgen. Geld
dat dringend nodig is om de diensten voor
stervensbegeleiding enigszins werkbaar te houden.
Is 20 miljoen euro veel? Het is geen habbekrats. Het
lijkt veel, zeker als we in oude Belgische franken
tellen, 800 miljoen. Maar alles is relatief. Ook de
vraag van de evaluatiecommissie Palliatieve Zorg.
Het budget van de ziekteverzekering, dat wordt
beheerd door de PS-minister Rudy Demotte, bedraagt
dit jaar ongeveer 18,5 miljard euro. Palliatieve
zorgen krijgen daarvan 80 miljoen euro, of 0,4
procent. De 20 miljoen extra die nu wordt
bijgevraagd komt bijgevolg neer op 0,1 procent...
Is de vraag terecht? Gaat het om een verantwoorde
extra uitgave? Want álle organisaties kunnen
natuurlijk wel duizend redenen verzinnen om meer
overheidskredieten lost te peuteren.
Palliatieve zorgen zijn énorm belangrijk. Veel en
veel belangrijker dan euthanasie. Niettegenstaande
over euthanasie veel meer wordt gesproken. Maar
laten we even de statistieken vergelijken. In 2003
werden op 60.000 sterfgevallen in 'medische context'
zoals dat heet, slechts 250 gevallen van euthanasie
officieel aangegeven. Terwijl in meer dan 20.000
gevallen medische 'bijstand' werd verleend bij het
levenseinde.
Euthanasie is overroepen. Dokters worden in hun
praktijk slechts zelden geconfronteerd met een vraag
tot actieve levensbeëindiging. Terwijl ze bijna
dagelijks te maken krijgen met het begeleiden en het
helpen van stervende mensen.
Herinner u het assisenproces van verleden maand
tegen verpleegster Els Op de Weerdt. Dat werd in
bepaalde middens aangegrepen als een moment om
publiciteit te maken voor een uitbreiding van de
euthanasiewetgeving, onder meer naar dementerenden.
De paarse meerderheid hoopt die verruiming trouwens
nog deze legislatuur voor elkaar te krijgen. België
zou daarmee de liberaalste euthanasiewetgeving ter
wereld krijgen.
Men kan daarvan denken wat men wil, maar daar gaat
het nu even niet om. Waar we willen op wijzen is het
schrijnende contrast waarmee euthanasie en
palliatieve zorgen door een aantal politici worden
benaderd. Hoe kan men zo hardnekkig enkel euthanasie
verdedigen en propageren, als een veel mildere,
menselijkere oplossing ook voor de hand ligt?
Tijdens het boven aangehaalde assisenproces zei
meester Jef Vermassen terecht: "Met goede
palliatieve zorgen zou het allemaal niet gebeurd
zijn. Dan was hier geen sprake geweest van een
euthanasieproces." Beter kunnen we het niet
formuleren.
Waarmee we aan onze slotvraag komen: waarom weigert
Rudy Demotte dan toch zo koppig dat relatief kleine
bedrag aan de evaluatiecommissie? Zou het iets
kunnen te maken hebben met politieke ideologie in
plaats van budgettaire orthodoxie? Euthanasie is een
paars symbooldossier, terwijl de verzorgingswereld
traditioneel vooral de nadruk legt op palliatieve
zorgen. We hopen dat we fout zijn, want het zou
totaal ongepast zijn om rond dit thema een
partijpolitieke strijd op te voeren. Waar het op
aankomt is de stervende medemens een waardig en
pijnloos levenseinde te bezorgen. En dat mag geld
kosten.
