Een graadmeter voor het bepalen van het beschavingsniveau van een samenleving is de manier waarop het gezin als hoeksteen van het maatschappelijk bestel wordt gekoesterd. Na 8 jaar Verhofstadt mogen we gerust stellen dat zijn coalitie, aanvankelijk met de groenen erbij, de bescherming van onze traditionele waarden en normen verder heeft afgebouwd. Paars is pertinent mee verantwoordelijk voor het neerhalen van de verworvenheden van onze Westerse beschaving.

Dit is vooral te merken aan de wijze waarop onder andere het traditionele huwelijk belachelijk is gemaakt sedert aantreden van Verhofstadt & co. in 1999. Wie meende dat het niet veel erger kon na de capriolen die de CD&V voorheen reeds met onze normen en waarden had uitgehaald – denk o.m. aan de abortuswetgeving – is bedrogen uitgekomen. Zo werd de wettelijke samenwoning onder Paars een soort vervangproduct voor het huwelijk, maar dan zonder al teveel rechten en plichten voor de samenwonende partners. De invoering van het holebihuwelijk en de mogelijkheid tot adoptie van kinderen door homokoppels voltooiden de afbraak van de echt-gemeenschap en het gezin.

De minachting van Paars voor het traditionele huwelijk tussen één man en één vrouw kent een voorlopig einde bij de nieuwe echtscheidingsregeling. Natuurlijk zwaait ook hier de ethische slinger naar links, want SP.A en OpenVLD strijden om de titel van de meest “progressieve” partij van Vlaanderen. Hoewel het woord progressie “vooruitgang” betekent, vragen wij ons af wat Paars hiermee bedoelt bij het bestuderen van de nieuwe echtscheidingswet. Want hier komt het op neer: indien de ene partner de andere beu is, volstaat het om gedurende 1 jaar feitelijk gescheiden te gaan leven. Van dan af beschouwt de nieuwe wet het huwelijk definitief als “onherstelbaar ontwricht” en moet de rechter op eenvoudig verzoek de echtscheiding uitspreken.

De partner die in de steek gelaten is heeft hiertegen geen enkel verweermiddel. Uit meerdere hoeken werd geopperd dat het om een soort “verstoting” gaat, naar het voorbeeld van in het islamitisch recht. In elk geval zal de partner die met deze vorm van echtscheiding geconfronteerd wordt zich dikwijls als een verstotene voelen. Elk louterend proces en de gelegenheid voor een partner om geleidelijk tot het besef te komen dat de relatie helaas ten einde is, wordt hierdoor brutaal en abrupt de kop ingedrukt.

Deze wet staat een serene regeling met betrekking tot het huwelijksvermogen en vooral de kinderen in de weg. Volgens het Vlaams Belang zal het aantal zogenaamde vecht-scheidingen hierdoor niet alleen toenemen maar zullen deze vaak ook des te heviger uitgevochten worden. De vrees bestaat dat de kinderen en de te verdelen goederen meer dan ooit de wapens zullen worden waarmee verongelijkte partners de strijd willen beslechten. Dit is dramatisch.

Wat de toekenning van alimentatie betreft is het voortaan onzekerheid en willekeur troef. Zowat alles wordt op zijn kop gezet tegenover de huidige regeling. In principe wordt de uitkering aan de ex-partner voortaan beperkt tot de duur van het huwelijk, maar hierop kan elke individuele rechter een uitzondering maken. Degene die steun wil ontvangen van de ex-partner moet echter ook een staat van behoeftigheid bewijzen, en heeft niet automatisch recht op dezelfde levensstandaard als tijdens het huwelijk.

Bovendien, en dit is opmerkelijk, moet degene die een fout heeft begaan niet noodzakelijk alimentatie betalen, zelfs indien zijn partner steeds te goeder trouw is geweest en de steun best kan gebruiken. En helemaal absurd wordt het wanneer men moet vaststellen dat in tal van gevallen dan weer de partner die aan de basis van de breuk ligt toch alimentatie zal kunnen ontvangen.

De meest cynische en nonchalante partners zullen met deze regeling dus vaak hun voordeel doen. Dit alles komt doordat de nieuwe wet afstapt van het schuldbeginsel. Wie er aan de basis ligt van de huwelijksbreuk hoeft de rechter immers niet meer vast te stellen. Eén uitzondering: alleen wie een “zware fout” heeft begaan, kan niet rekenen op onderhoudssteun. Dit klinkt logisch, doch behalve slagen en verwondingen is het aan de rechter om te oordelen wanneer een fout al dan niet als “zwaar” kan worden omschreven. Dit zal dus afhangen van de individuele beoordeling van de rechter, waardoor een geheel nieuwe rechtspraak moet ontwikkeld worden.

Voor alle duidelijkheid tenslotte: over de positie van en de regeling omtrent de kinderen werd er door de paarse partijen tijdens de besprekingen in het parlement bijna met geen woord gerept. Conclusie: het huwelijk is als gevolg van deze nieuwe echtscheidingswet geen instituut meer dat onze beschaving draagt, maar een louter contract dat kan verbroken worden mits een opzegtermijn van 1 jaar, dus ongeveer zoals een huur- of arbeidsovereenkomst.

Eén pluspuntje: aanvankelijk wou men de in Vlaanderen zeer succesvolle echtscheiding bij onderlinge toestemming of “EOT” doen opgaan in de nieuwe “echtscheiding als gevolg van onherstelbare ontwrichting”. Gelukkig is dit niet gebeurd, en blijft deze regeling bestaan. De EOT heeft immers zijn nut bewezen en leidt vrijwel steeds tot een serene en relatief goedkope afwikkeling van de echtscheiding.

Het Vlaams Belang is de enige partij die fundamentele bezwaren uitte tegen de nieuwe wet. Noteert u goed dat de CD&V in dit echtscheidingsdossier weliswaar tegenstemde, maar dat zij in het verleden meer dan eens heeft meegewerkt met Paars. Bijvoorbeeld door het homohuwelijk goed te keuren. En indien ze dan toch eens tegengas gaf, zoals bij de holebi-adoptie, gebeurde zulks na een bocht van 180 graden, en op een heel slap toontje. Bovendien verklaarde CD&V-boegbeeld Pieter De Crem onlangs nog dat zijn partij zeker geen wijzigingen zal aanbrengen aan de wetten die Paars op ethisch vlak gestemd heeft indien de CD&V na 10 juni aan de macht zou komen. Nochtans zijn die wetten bijna alle gedrochten en behoort De Crem tot datgene wat “de rechtervleugel” van de christen(?)-democraten moet voorstellen.

Aldus plooit de januspartij CD&V op ethisch vlak reeds van tevoren om toch maar te mogen meeregeren. Neemt u deze overwegingen dus zeker mee naar de stembus wanneer u op 10 juni wil duidelijk maken dat alles wat moreel en ethisch waardevol is in onze cultuur moet gekoesterd en beschermd worden, en zeg het voort. Aan de stelselmatige afbraak van onze traditionele normen en waarden door de traditionele partijen moet namelijk dringend een halt toegeroepen worden.

Bert Schoofs

Volksvertegenwoordiger