Na het bezoek bij de Turkse moslims op 6 november was op 22 januari het moment van het tegenbezoek aangebroken. In het gezelschap van Vlaams volksvertegenwoordiger Katleen Martens en regiosecretaris Theo Boosten nodigde ik Engin Özdemir en Halil Uygun uit voor een etentje in Beverlo. Deze keer werd van de ontmoeting door cameraman Erhan Dogru zelfs een sfeerbeeldje gemaakt voor een Turks TV-station. De gedachtewisseling verliep in een zeer gemoedelijke sfeer, waarbij onze disgenoten zich lieten opmerken door hun aanstekelijke geestigheid. Eerste gespreksonderwerp was de recente moord op de Armeense journalist Hrant Dink. Iedereen was het erover eens dat Turkije inderdaad kampt met het zogenaamde “deep-state-fenomeen”, waarbij duistere machten nu eens sommige moslimstrekkingen, dan weer enkele minderheden en tenslotte ook gematigde nationalisten de zwarte piet willen doorschuiven. Het idee “Turkije in de EU” speelt klaarblijkelijk vooral in de (war)hoofden van figuren à la Verhofstadt en De Gucht, maar de modale Turk is op dat punt veel kritischer dan de voornoemde zogezegde “staatsmannen”.

BEGRIP

Van onze kant konden we begrip opbrengen voor het feit dat de Armeense kwestie in de ogen van vele Turken gebruikt wordt om eerder gedane – dwaze – EU-beloften tegenover Turkije op de valreep in te slikken, en om de aandacht af te leiden van meer prangende en actuele kwesties, zoals bijvoorbeeld Noord-Cyprus. Raak was ook de Turkse opmerking dat het Belgisch koninkrijk i.v.m. Congo ook wel wat ranzige boter op het hoofd heeft, waarbij verwezen werd naar de honderdduizenden zwarten die in de 19^de eeuw op gruwelijke wijze uitgebuit, afgemaakt en verminkt werden. “Wanneer wordt die massamoord erkend?” luidde de mijn inziens terechte Turkse repliek. Nog stof tot nadenken: het feit dat Turkije een moorddadige Koerdische terrorist als Öcalan niet “mag” executeren vanwege internationale instanties, omwille van de Mensenrechten, terwijl de Iraakse wreedaard Saddam Hoessein wel de strop heeft mogen krijgen van de VN en de VS. Twee maten en twee gewichten, zo luidt de correcte Turkse analyse.

RELIGIE: STRUIKELSTEEN