Vooraleer men een probleem kan oplossen, moet men het onder ogen willen zien. Maar hiervoor ontbreekt in België dikwijls de politieke moed.

Herinner u bijvoorbeeld de onverkwikkelijke soap rond het rapport van San enkele jaren geleden. Marc Verwilghen had, onder de indruk van de dramatische statistieken over de gevangenispopulatie, aangekondigd dat er een wetenschappelijk onderzoek zou komen naar het aandeel van vreemdelingen in kleine en grote criminaliteit. Marion van San werd aangeworven om de hete kastanjes uit het vuur te halen. Het is haar én Verwilghen slecht bekomen. Toen de cijfers onomstotelijk aantoonden wat sommigen vreesden en anderen al lang wisten (vreemdelingen zijn proportioneel oververtegenwoordigd in de misdaad), werd het onderzoek als 'onbruikbaar' (lees: niet politiek-correct en niet opportuun) in de prullenmand geworpen. Marion van San vertelde nadien in een interview dat haar onderzoek naar één van de pijnpunten in onze samenleving gesaboteerd werd door het kabinet van Verhofstadt. "De topadviseur van Guy Verhofstadt, professor Brice De Ruyver, bleek zich ook met het onderzoek te bemoeien. Hij heeft er alles aan gedaan om mij in mijn werk te boycotten. Sterker nog, De Ruyver wilde mij liquideren," aldus van San in Elsevier van 1 juni 2002 Ook de socialistische stadsbesturen hebben alles gedaan om van San tegen te werken. Minister Verwilghen verweet ze een 'ongekende lafheid'. Het lijdt weinig twijfel dat Verwilghen zijn politieke vel wou redden.

In Nederland heeft men wél de politieke moed en kan er in de media over zulke zaken bericht worden, ten bewijze daarvan onderstaande NOS-teletekstpagina van 24/4/05.