Vorsers van de Britse universiteit van Strathclyde, die 128 werkgevers en 1590 werknemers ondervroegen, hebben vastgesteld dat negen op de tien werkgevers in het Verenigd Koninkrijk meer belang hechten aan het uiterlijk, de kleding en de mentaliteit van sollicitanten en werknemers dan aan hun eigenlijke, intrinsieke capaciteiten. Volgens de onderzoekers vloeit dit voort uit het feit dat de hedendaagse samenleving vooral draait rond de dienstensector, en daar zijn het uiterlijk en de présence mede-bepalend voor het imago van een firma en daarom meer van tel dan in bijvoorbeeld een bank of een ministerie.

Ook in eigen land moeten bedrijven, zeker in precaire economische tijden, een beleid voeren conform de bedrijfseconomische logica. Zo is er het kantelpoortenbedrijf Feryn, dat onlangs in het nieuws kwam omdat het wel Marokkanen in de binnendienst heeft werken, maar niet in de plaatsingsdienst, omdat klanten dit niet aanvaarden.

Uit verscheidene hoeken kwam er hypocriet protest. Lees bijvoorbeeld Politiek correcte Vlaamse regering stigmatiseert ten onrechte ‘racistisch’ zondebokbedrijf. Unizo, daarentegen, steunt Feryn. ,,Het is grof dat men hier de werkgever aan de muur nagelt terwijl hij zoveel inspanningen doet om allochtonen tewerk te stellen in zijn werkplaats en nieuwbouwafdeling. Wat de plaatsing in huizen betreft, staat hij wegens de weigering bij zijn klanten om hiervoor migranten in te schakelen, voor de keuze: ofwel volgt hij het cliënteel, ofwel doekt hij deze afdeling op'', aldus Unizo-topman Karel Van Eetvelt. ,,De werkgever zou het zeer graag anders zien, want voor de allochtone werknemers die in zijn onderneming aan de slag zijn heeft hij niets dan lof. Hij wordt echter geconfronteerd met een economische realiteit waar hij niet omheen kan. Ondanks het feit dat hij zijn personeel steeds verdedigt, willen vele burgers niet dat er allochtonen in hun huis komen werken terwijl zij zelf niet thuis zijn'', aldus de Unizo-topman.

De Vlaamse minister van Werk, Frank Vandenbroucke (SP.A), was boos en herinnerde eraan dat het Vlaams Economisch Verbond, nu actief binnen Voka, destijds een charter ondertekende. Afgezien van het feit dat Feryn toch duidelijk allochtonen in dienst heeft, is het een wel erg hypocriet statement, aangezien zijn partij bv. in de kwestie B-H-V schriftelijke beloften heeft gedaan en zich daar zelf niet aan houdt.

Animo, de jongerenbeweging van de SP.A, diende ondertussen bij het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (CGKR) een klacht in tegen het bedrijf. Dat een ondernemer zelf keuzes mag en moet maken om te overleven in deze economische realiteit kan er bij hen niet in. Hun partijvoorzitter Stevaert gaat dan ook maar al te graag Castro in Cuba opvrijen en de vriendschappelijke banden met zijn communistische partij, de PCC, aanhalen. Daar is helemaal geen keuze, de PCC is de enig toegelaten partij. Geen keuze, het is te zeggen, er is er één: "socialismo o muerto" of "socialisme of de dood." Het ministerie van Tewerkstelling van bovenvermelde Frank Vandenbroucke presteerde het trouwens om 150 computers aan deze dictatuur te schenken.

Federaal minister van leefmilieu en pensioenen Bruno Tobback (SP.A) vond het eveneens nodig om scherp uit te halen naar de bedrijfsleider. "Ik hoop alleen dat hij op latere leeftijd een jonge Marokkaanse verpleegster aan zijn bed aantreft en ben dan benieuwd of hij haar diensten zal weigeren". Naast de kwestie en bovendien zou iemand van zijn partij beter de hand in eigen boezem steken wegens het falende immigratie- en inburgeringsbeleid.

In de zaak Remmery met de door een dwaas geuite bedreigingen, die trouwens scherp veroordeeld zijn door het Vlaams Belang, is zaakvoerder Rik Van Nieuwenhuyse duidelijk opgekomen voor de Marokkaanse werkneemster Naïma Amzil. Het is dan ook spijtig te moeten vaststellen dat in de zaak Feryn de Marokkaanse werknemers niet in de bres springen voor hun zaakvoerder. In een poll van De Standaard kreeg de zaakvoeder niettegenstaande de steun van de helft van de deelnemers.

Keuzes maken, iedereen moet het in zijn leven doen. De broer van Mohammed Achrak gaf in een interview een reden waarom zo weinig allochtonen willen studeren. Ze willen namelijk zo snel mogelijk geld verdienen, om dan te kunnen pronken met hun wagen (zijn deze oppervlakkigheid en dit materialisme trouwens enkele van die befaamde en roemruchte voordelen van de multiculturele samenleving?) Als maatschappij hebben we echter geen keuze, we moeten kiezen voor de kennismaatschappij, willen we het hoofd boven water kunnen houden in deze geglobaliseerde wereld. Het is dan ook jammer te moeten vaststellen dat zoveel allochtone jongeren niet mee in deze richting willen en bijgevolg massaal in de werkloosheidsstatistieken terechtkomen.

Nochtans kunnen nogal wat allochtonen die wél verder studeren juist voordeel hebben met hun afkomst. Zo zijn bijvoorbeeld allochtone juristen erg gegeerd bij advocatenkantoren omdat allochtonen iemand met een gelijke achtergrond als advocaat prefereren. Maar in dit geval hoor je natuurlijk niemand klagen over racisme. Typisch ...

Er zijn nog wel meer keuzes die een allochtoon kan maken. De hoofddoek bijvoorbeeld. Is niet verplicht volgens de koran, maar niettegenstaande zijn er steeds meer moslima's die hem dragen. Niet bepaald een teken van goodwill naar onze cultuur toe, niet bepaald een signaal dat men zich wil aanpassen. Maar dat is voor hogervermelde hypocrieten dan weer geen probleem.De bedrijfswereld echter, waar flexibiliteit, aanpassing aan de bedrijfscultuur en economische realiteit de dienst uitmaken, staat hier terughoudender tegenover lezen we in met hoofddoek geen opleiding.

De politiek staat soms ver van de realiteit. Onze politieke leiders hebben het dan ook bijvoorbeeld gepresteerd om dit land op te zadelen met een astronomische schuld. Onmogelijk voor een bedrijf, dit moet zien te overleven in de economische realiteit. Klant is koning zegt men daar ook. En wat die 'koning' betreft, waarom stappen die jongens niet naar het CGKR omdat een allochtoon niet voor de job van troonopvolger kan solliciteren? Juist ja, hypocrisie en twee maten en twee gewichten...