In Onze begroting zit plots miljard euro in het rood kunt u lezen dat de federale regering op zoek moet naar honderden miljoenen, mogelijk zelfs een miljard euro om de begroting uit de rode cijfers te houden. De tegenvallende economische groei heeft een nieuw gat in de overheidsfinanciën geslagen en dat moet worden weggewerkt.

Volgens Verhofstadt is de tegenvallende groei mede het gevolg van ... B-H-V. Je moet maar durven. Waarom had hij dan niet ongeveer een jaar geleden de splitsing doorgevoerd, zoals trouwens schriftelijk was beloofd. Want toen ging het nog fantastisch, tenminste volgens hem, en de vijf minuten die ervoor nodig waren zouden het verschil ook niet maken. Nu het economisch slecht gaat, gebruikt hij dat trouwens als argument om niet met het communautaire bezig te zijn. ,,Verzekeren dat de begroting in evenwicht blijft en de schuld verder afgebouwd wordt, is essentieel om het vertrouwen van de consument te behouden.'' zegt Verhofstadt. Behouden? Zoals u in het artikel onderaan kunt lezen is dit vertrouwen er al niet meer. Het vertrouwen van de burger is trouwens in hoge mate geschonden uitgerekend door Verhofstadt en co. Want nu is wel duidelijk geworden dat er geen zekerheden meer zijn. Zelfs schriftelijke afspraken en beloften blijken niets waard. En een laag vertrouwen is slecht voor de economie. De schrik dat men zijn baan zal verliezen, doet de consument de knip op de beurs houden. De economische groei wordt dus negatief beïnvloed door ... Verhofstadt en consoorten.

Wat ook erg nefast is voor onze economie, is het feit dat men in dit kunstmatig land en door de onwil van de Franstaligen geen gepast en specifiek economisch beleid voor de regio's kan voeren. Het is nochtans van vitaal belang dat dit beleid er zou komen. Doch Verhofstadt is veel te laf om stappen in deze richting te zetten en durft zijn postje niet te hypothekeren. Het communautaire werd door Verhofstadt II dus in de koelkast gestopt. Weg hoop voor onze Vlaamse ondernemingen ...

Hoe komt het trouwens dat de hele B-H-V-toestand zo lang moest duren? Ook hieraan is Verhofstadt zélf medeplichtig. Een van de redenen was namelijk dat Verhofstadt, gefrustreerd door de voor de VLD slechte vorige verkiezingsuitslag en gepasseerd door het kartel CD&V en N-VA, dit kartel door de zaak zo te rekken uit elkaar wou spelen.

Zijn partijgenoot Patrick Dewael deed onlangs in Gazet van Antwerpen van 14/5/05 ook een straffe uitspraak over B-H-V: "... de enige factor die ons kon meezitten, was juist dat de Franstaligen zouden denken dat we daar een crisis zouden voor over hebben." Zouden ze dat echt gedacht hebben, Patrick, toen ze Verhofstadt doodleuk hoorden verklaren "B-H-V is mijn probleem niet."? Zouden ze?


Consumenten zien het niet meer zitten

BRUSSEL - De Belgische consument is er echt niet meer gerust in. Vooral de verzwakkende economische toestand in het algemeen en de situatie op de arbeidsmarkt baren hem zorgen. De twijfel van de jongste maanden is nu echt omgeslagen in pessimisme. DE index die meet hoe we met ons allen naar de toekomst kijken, is afgelopen maand gedaald van -5 tot -11. Einde maart noteerde de Nationale Bank, die de index maandelijks berekent, nog een consumentenvertrouwen van -2.

Tijdens het laatste kwartaal van vorig jaar en ook nog in januari schommelde de index tussen -6 en -7, maar nadien leek het weer de goede kant op te gaan. Tot vorige maand, toen de index al van -2 naar -5 zakte.

Het is van oktober 2003 geleden dat de consumenten nog zo somber waren. Niet zozeer hun eigen financiële toestand lijkt hen zorgen te baren, wel de algemene economische situatie, en de toestand op de arbeidsmarkt. De schrik dat men zijn baan zal verliezen, is sterk toegenomen.

De voorbije maanden was het vooral de oplopende olieprijs die de consumenten onwennig maakte. Nu is die aan het dalen, maar de meeste Europese economieën incasseren nu de klappen. In eigen land viel de groei stil, in Nederland, Italië en Finland kromp de economie het afgelopen kwartaal zelfs in.

De Belgische index van het consumentenvertrouwen wordt met meer dan gewone aandacht gevolgd. België is een kleine en open economie.

Daardoor is ons land een indicator voor het economisch klimaat in heel de eurozone.

De Standaard, 21/5/2005