Stevaert zijn gratis vat is af, het staal zonder waarde (gratis monster) is verroest, zijn haring wil niet meer braden, en zeker niet volgens het recept van zijn kookboek. Als cafébaas was hij gewend zijn verhaaltjes aan dronken zielen te kunnen slijten, maar in de politiek blijkt de meerderheid van de Vlamingen te nuchter om zijn gratis-nonsens te geloven.

Stemmen voor de socialisten zijn klassiek niet gratis, ze kosten zelfs veel geld, voor de belastingbetaler dan wel. De socialisten hebben heel wat omkoopschandalen op hun palmares staan, maar dé rode draad is wel dat ze kiezers omkopen. Iedereen gelijk voor de wet en gelijke kansen, ze hebben er de mond van vol, maar zelf doen ze net het omgekeerde. Zo hebben ze bv. steeds flink hun best gedaan om overheidsbedrijven rood te kleuren. De cijfers van die overheidsbedrijven kleurden bijgevolg eveneens rood, maar dat is nooit hun zorg geweest. Zo heeft de overheid, en dus uiteindelijk de belastingbetaler, onlangs de schuld van de NMBS overgenomen en als kers op de taart is de ex-kabinetschef van Vande Lanotte (SP.a) aan het hoofd gezet. (Zijn voorganger, Karel Vinck, afkomstig uit het bedrijfsleven, stapte trouwens op omdat hij zich niet kon vinden in "de bemoeienis van de politiek" met het spoorbedrijf.)

De socialisten appelleren aan en cultiveren het egoïsme van de mensen. Ze misbruiken hun politieke macht en forceren dus bv. mensen binnen bij overheidsbedrijven. Als wederdienst voor die eigen-partij-eerst politiek moeten ze hun rol vervullen van stemslaven. De socialisten hebben in de loop der tijd nog een ander potentieel aangeboord: de allochtonen. De snel-Belg-wet, de meest lakse nationaliteitswetgeving ter wereld, het vreemdelingenstemrecht en een hele resem pampermaatregelen leveren de socialisten flink wat stemmen op. Maar dit heeft uiteraard ook een keerzijde, denken we maar aan de financiële kost voor de maatschappij en samenlevingsproblemen. Volgens Steve Stevaert wordt dan ook niet de vergrijzing, maar wel de migratie het probleem bij uitstek van de volgende decennia.

Maar Steve blijft echter niet op post om dat probleem dat hij zelf mee heeft veroorzaakt helpen op te lossen, die uitdaging gaat hij niet aan. Hij denkt vooral aan zichzelf en stelt zich in veiligheid, zoals nogal wat VLD'ers zoals bv. een Dewael hem dat hebben voorgedaan, Stevaert wordt gouverneur! Niet bepaald een democratisch verhaal. Examens, competenties? Niet nodig. Het is gewoon een politieke zet, en zich democratisch verantwoorden hoeft nu niet meer.

Want democratie, da's toch maar een heel gedoe. Stevaert heeft dan ook een voorliefde voor Castro en zijn Cuba. Cuba is een eiland, en dat is dan misschien ook de reden waarom dat communistisch regime met slechts één toegelaten partij daar zo lang overeind kan blijven. Want we kennen allemaal wel die andere communistische regimes die in ijzeren gordijnen moesten investeren en onderhouden, om al de mensen die dat verstikkende systeem wilden ontvluchten tegen te houden.

Castro houdt niet van politieke tegenstanders, en zijn vriendje Stevaert is in hetzelfde bedje ziek. Zo heeft hij het erg moeilijk met de grootste partij van Vlaanderen. Zo wil hij diens naam zelfs niet uitspreken, gebruikt hij enkel de afkorting ervan en nodigde hij iedereen uit om als een papegaai hem na te praten. Daar heeft hij wel een neus voor, voor zulk soort idee, en excuses, Steve, moest je dit nu even letterlijk nemen. Maar papegaaien zijn eigenlijk niet zo slim, ze weten heus niet wat ze zeggen. Een geliefde aanhang voor Stevaert dan ook, want intellectuelen, daar houdt hij niet van. Intellectuelen geloven namelijk heus niet in gratis. (Wat voor regimes waren dat trouwens ook al weer waar de intellectuelen werden geëlimineerd?) Over papegaaien gesproken, de socialisten zijn echte ornithofielen, want ook nog gekend voor struisvogelpolitiek en dik bevriend met de Hanen. Konijnen, da's een ander verhaal, dat lukte zo niet, merkten we onlangs nog met B-H-V. Maar goed, konijnen en Belgische politiek, da's nooit een succesverhaal geweest.

In april 2004 werden nog drie mensen geëxecuteerd omdat ze die communistische dictatuur op Cuba hadden geprobeerd te ontvluchten. De Vlaamse socialisten presteren het niettegenstaande om deze dictatuur te steunen. Zo schonken ze het regime computers en autobussen. Misschien moet Stevaert maar eens naar Cambodja reizen i.p.v. naar Cuba. Daar kunnen ze namelijk beter wat steun gebruiken. Dit land wacht namelijk al 30 jaar wegens gebrek aan middelen op gerechtigheid. In dit killing field kwamen in vier jaar minstens 1,7 miljoen van de acht miljoen Cambodjanen om door ziekte, honger, uitputting, foltering en executie (lees ook het artikel onderaan). Of wil je dit niet geweten hebben, Steve? De daders waren namelijk ... communisten.

Eén groot killing field

17 april 1975 was een rampzalige dag voor Cambodja. De Rode Khmer trok toen zegevierend hoofdstad Phnom Penh binnen. Aanvankelijk verwelkomden veel Cambodjanen voorzichtig het nieuwe communistische bewind. Vijf jaar burgeroorlog was genoeg geweest.
Het was nog maar het begin. Rode Khmer-leider Pol Pot flitste Cambodja terug naar het jaar nul. Letterlijk iedereen werd opgeëist voor ,,de supergrote sprong voorwaarts''. In de praktijk was het een grote terugval naar een primitieve landbouwstaat. De hele economie en consumptie werden gecollectiviseerd. Intellectuelen werden vermoord, stedelingen naar het platteland gedeporteerd voor onmenselijk zware arbeid op het veld.

Elke vorm van vrijheid verdween. Godsdienst was verboden. Geld en markten bestonden niet meer. Het contact met de buitenwereld verdampte. Al snel probeerde het regime het leven van de mensen compleet te beheersen: wat ze aten, wat ze deden, met wie ze trouwden, zelfs of ze zouden leven of sterven.

In vier jaar kwamen minstens 1,7 miljoen van de acht miljoen Cambodjanen om door ziekte, honger, uitputting, foltering en executie. Geen enkel 'onzuiver element' dat de revolutie bedreigde, was veilig voor het enorme veiligheidsapparaat. Cambodja was één groot killing field.

In 1979 verdreef een Vietnamese invasie het moorddadige regime van de macht. Pol Pot stierf vredig in de jungle in 1998.

Het Nieuwsblad, 15/4/2005