"Het ene vergif heeft het andere aan de macht gebracht.", zei iemand ooit. In 1999 brak in aanloop naar de verkiezingen de dioxinecrisis uit. Het was Guy Verhofstadt - toen in de oppositie - die de kat de bel aanbond. Hij was op de hoogte gebracht van de dioxinebesmetting en speelde het spel smerig, daarin geleid door zijn verkiezings'manager' Noël Slangen. Verhofstadt, de man die alles beter kon, kwam aan de macht.

De burger die belastingen zat betaalt in dit land en die dacht dat de overheid waakte en hem gezonde voeding garandeerde was weer een illusie armer. Als belastingbetaler kon hij financieel gaan opdraaien voor de gevolgen van het falen van de overheid: de kosten voor het opruimen van de immense berg kippen, varkens en dies meer en de vergoedingen voor de getroffen sectoren.
Maar de te betalen prijs is niet enkel financieel van aard. De negatieve gezondheidseffecten zullen vooral in de toekomst tot uiting komen en niet enkel bij onszelf, maar ook bij komende generaties.

Men zou denken dat sinds die beruchte crisis de overheid waakzamer en verantwoordelijker zou geworden zijn. Dit blijkt in de praktijk echter erg tegen te vallen. Waarom betaalt een mens eigenlijk belastingen, vraagt men zich af, als men merkt dat er nog steeds onregelmatigheden zijn en dat deze niet worden opgemerkt door de overheid maar wel door een consumentenorganisatie, zoals te lezen valt in het artikel Te veel sulfiet in onze voeding.

Dat de regering nog steeds nalatig is, blijkt ook uit het artikel Burger betaalt rekening dioxine. Weerom is het de burger die het gelag kan betalen...